Սա մի պատմություն է մի մարդու մասին, որին գտել են սպանված՝ բարձր լեռների ստորոտում և ոստիկաները փորձում էին գտնել իրական մեղավորին: Պատմությունը գրել է Ռյունոսկեն 1922 թվականին:
Ոոստիկաները առաջինը հետքննեցին փայահատին որը առաջինն էր գտել սպանվածի դիակը: Փայտահատը ասաց որ նա առավոտյան սովորականի պես գնում էր ծառ կտրելու,բայց այս անգամ անտանի ավելի խորքերում:Նա լեռան ստորոտում տեսնում է ադ դիակը, որը գտնվում էր Յամասինա տանող բանուկ ճանապարհից մոտավորապես չորս-հինգ տյո (Տյո — երկարությն չափ.)հեռավորության վրա։Դա մի անմարդաբնակ վայր է որտեղ աճում են միայն բամբուկներ:Փայտահատը սկսեց նկարագրել սպանվածին ասելով որ՝նրա հագին կար բաց կապույտ սույկան և մաշված էբոսի գլխարկ որ հիմնականում քաղաքում են դնում:Նրա կրծքավանդակին կար մի վերք,իսկ նրա շուրջը չորացած բամբուկի թափված տերևներ,որը կարծես ներծծված էր կենաբարով:Նա ասաց որ նույնիսկ արյուն չէր հոսում երևի վերքը արդեն չորացել էր:Ոստիկանը հարցրեց արդյոք սուսեր կամ նման բաներ կար,իսկ փայտահատը պատասխանեց որ ոչ նրա մոտ կար միայն պարան և սանր,ուրիշ ոչինչ: Ոստիկանը հարցրես իսկ ձի կար,իսկ նա ասաց որ այտեղ նույնիսկ ձի չի հասնի,ձիու ճամփան ավելի հեռու է, անտառի հետևը։
Հաջորդ մարդը որին կասկածում էր ոստիկանը դա թափառաշրջիկ կուսակրոն էր:Թափառաշրջիկ ասաց, որ սպանվածին տեսել է երեկ երեկոյան՝իր հիշելով կեսօրին:Ոստիկան հարցրեց թե որտե՞ղ է տեսել,իսկ նա պատասխանեց՝ Յամասինա տանող ճանապարհին: Ձի նստած մի կնոջ հետ նա գնում էր Սեկիյամա:Կինը ծածկոցով լայնեզր գլխարկ էր դրել,այնպես որ թափառաշրջիկը նրա դեմքը չեր տեսել:Միայն երևում էր խագիի ծաղիկների բանվածքով մետաքսյա շրջազգեստը:Ձի շիկավուն էր, խոզած բաշով : Հասակը՝ սովորականից չորս սյուն բարձր:Թափառաշրջիկը ասաց, որ սպանվածի մոտ կար դանակ կախված գոտուց,իսկ մեջքին նետ ու աղեղ:Թափառաշրջիկը հիշում է՝ թե ինչպես սև լաքած կապարճից մոտ քսան նետ դուրս ցցվել: Թափառաշրջիկը ասաց, որ նույնիսկ իր մտքով չեր անցել, որ այս ամենը այսպես կվերջանար:Մարդկային կյանքը անհետանում է վայրկենաբար,ինչպե՛ս ցողհ,ինչպե՛ս կայծակը:
Հաջորդ մարդը որին կասկածում էր ոստիկանը դա Պահապանն էր:Այն մարդը որին բռնել է պահապանը՝ նշանավոր ավազակ Տաձյոմարան է:Այն ժամանակ, երբ նա բռնել էր Տաձյոմարային, ձիուց վայր ընկավ և տքնալով պառկեց քարե կամրջի վրա, այն կամուրջի որը Ավադագուտայի մոտ է գտնվում:Դա տեղի է ունեցել երեկ գիշեր՝ առաջին պահակության ժամին: Այն ժամանակը երբ մազ էր մնացել որ բռներ ավազակին,նրա հագին կար կապույտ սույկան և սուր, իսկ ահա այս գիշեր նետ ու աղեղ:Ահա թե ինչ: Ոստիկանը հարցրեց արդյո՞ք դրանք սպանվածի մոտ եղածներն են:Իսկ պահապանը ասաց որ այդ դեպքում սպանություն կատարել է Տաձյոմարան: Աղեղը, կաշեպատ,սև լաքած կապարճը,բազեի փետուրներով տանյոթ ներերը,բոլորը,ուրեմն պատկանել է սպանվածին: Երևի նրան այնպես էր վիճակվել, որ ձին նրան թամբից ցած գցի:Կամրջից ոչ շատ հեռու ձին խոտ էր ուտում, և հետևից քաշ էին գալիս երկար երասաները: Այդ նույն ավազակ Տաձյոմարան որ նման չէ մայրաքղաքում ապրող ավազակներին կանանց համզր մեռած է: Պահապան հարցրեց թե արդյո՞ք նա հիշում է,որ անցյալ տարի լեռան վրա Բինձուրային նվիրված Ակիտորիբե տաճարի հետևում մի կնոջ սպանեցին այնել աղջկա հետ, ըստ երևույթին ուղտագնացներից էր: Մարդիկ ասում էին որ դա նրա ձեռքի գործն է:Եթե նա է սպանել ապա որտե՞ղ էր կինը, ինչ՞ էր պատահել նրան… դա անհայտ է:
Հաջորդը ոստիկանը հետաքննեց պառավին:Այդ դիակը այն նույն մարդունն էր,որի հետ ամուսնացել էր պառավի աղջիկը:Միայն թե նա մայրաքաղաքից չեր: Նա սամուրայ էր Կոկուֆուից,որը գտնվում էր Վակասիայում: Նրա անունը Կանաձավա Տակեխիրո էր,նա քսանվեց տարեկան էր:Նա չէր կարոզ ուրիշի չարություն վերցնել իր վրա,նա շատ մեղմ բնավորություն ուներ: Աղջկա անունը Մասագո էր,նա տասնինը տարեկան էր: Նա ուներ շատ խիզախ բնավորություն՝տղամարդուց ոչ պակաս: Տակեխիրոյից առաջ նա ոչ մի այլ սիրած չի ունեցել:Նա թուխ էր,ձախ աչքի անկյան մոտ, խալ ուներ, դեմքը փոքր էր և երկարավուն: Երեկ Տակեխիրոյի հետ աղջիկը մեկնեց Վակասիա:Պառավ սկսեց հուզվել ասելով որ՝նա հաշտվել է փեսայի հետ կատարվածին, իսկ աղջկա հետ ունեցած տագնապը նրան հանգիստ չի տալիս:Պառավը լաց լինելով աղաչում էր ոստիկանին որ՝ բոլոր անտառներում, բոլոր մարգագետիներում՝ փնտրեն իր աղջկան:
Հաջորդ մարդը որին հետաքննեց ոստիկանը Տաձյոմարան էր,որին կասկածում էին բոլորը:Նա ոստիկանին ասաց, որ տղամարդուն սպանել է նա, բայց կնոջը ոչ:Նա չգիտեր թե ուր է կինը, և ինչքան էլ տանջեին Տաձյոմարային նա չեր կարող ասել մի բան՝ինչը չգիտեր:Քանի որ դեպքերը այդպես դասավորվեցին Տաձյոմարան ոչնչից չեր վախենում և պատրաստեր ասել միայն ճշմարտությունը: Տաձյոմարան ասաց՝ որ տղամարդուն ը կնոջը նա հանդիպել է երեկ,կեսօրից քիչ անց:Հանկարծ ուժեղ քամուց մետաքսե սավանը ետ գնացել և երեևաց կնոջ դեմքը:Մի ակնթարթ միային, երևաց և նորից ծածկեց նրա դեմքը, երևի դա պատճառը որ նրա դեմքը բոդիսատվայի թվաց, և Տաձյոմարան որոշետ տիրել կնոջը, թեկուզ և պետք լինի սպանել տղամարդուն: Ոստիկանը հարցրեց թե արդյո՞ք դա վախենալու բան է:Տաձյոմարան պատասխանեց ասելով որ դա տարակ բան է նրա համար,կնոջը տիրելու համար պետք է սպանել տղամարդուն:Միայն թե նա սպանում սրով որ իր գոտու տակ է՝ այլ ոչ թե փողով,իշխանությամբ, երբեմն էլ շողոքորթ բառերով:Ճիշտ է այդ դեպքում արյուն չի թափվում,բայց համենայն դեպս մարդը սպանվում է հոգեպես:Տաձյոմարան ասում է որ դա չի նշանակում որ նա դժգոհ է,թե առանց տղամարդուն սպանելու չի կարոող կնոջը տիրանալ:Ուղղակի այս անգամ նա որոշեց հարցը լուծել առանց արյուն թափելու:Միայն թե բանուկ ճանապարհի վրա այդպիսի խաղը գլուխ չի գա:Ուստի Տաձյոմարան որոշեց նրանց տանել անտառի ավելի խորքերը,որը նրա համար այդքան էլ բարդ չեր:Ներկայանալով որպես ուղեկից, Տաձյոմարան պատմեց նրանց թե դիմացի լեռան վրա դամբանաբլուր կա,թե նա այտեղ գտել է շատ սրեր և հայելի և այդ բոլորը Հորել լեռան մոտի անտառում, որպեսզի ոչ ոք չտեսնի:Տղամարդը սկսեց կամաց-կամաց ենթարկվել նրա խոսքերի ազդեցությանը:Ոստիկանը հարցրեց թե ի՞նչ է նա կարծում:Ճիշտ եմ ասում ահավոր բան է ընչաքաղցությունը: Չէր անցել նույնիսկ կես ժամ և նրանք շրջեցին իրենց ձիերի գլուխը և նրա հետ ուղվեցին դեպի լեռը:Երբ նրանք մոտեցան անտառին, Տաձյոմարան ասաց որ իրերը թաղված են հենց թավուտում և նրանց առաջարկեց գնալ և տեսնել: Ագահությունը տղամարդուն ուտում էր, և նա, իհարկե, չհակառակեց:Բայց կինը ասաց, որ նա չի իջնի, ձիուց այլ կսպասի այտեղ:Դա իր կողմից միանգամայն բանական էր, որովհետև նա տեսնում էր թե անտառը ինչ խիտ է:Ամեն ինչ շատ լավ էր գնում և նա տղամարդուն տարավ անտառ:Մացառուտի ծայրին մի բամբուկ է աճում,բայց երբ նրանք անցան մոտավորապես կես տյո կրիպտոմերիաներ պատահեցին:Նրա մտադրության համար ավելի հարմար տեղ չկար:Ճյուղերը հեռացնելով, նա փորձուն էր բացատրել թե գանձերը այտեղ են թաղված: Տղամարդը լսելով նրան արագ առաջ էր գնում դեպի այնտեղ, որտեղ երևում էին ծառի բարակ ցողուները: Բամբուկը գնալով ավելի ու ավելի քիչ էի հանդիպում ը չորկ բոլորը արդեն կրիպտոմերիաներ էին: Տաձյոմարային պետք էօ մեկ վարկյան և ահա տղամարդը ծառին էր կապված:Ոստիկանը հարցրեց թե որտեղի՞ց պարան,իսկ ավազակը պատասխանեց թե բոլոր ավազակների մոտ էլ պարան լինում է: Պարանը իր գոտու տակ էր և որպեսզի նա չգոռար Տաձյոմարան տղամարդու բերանի մեջ լցրեց բամբուկի չորացած տերևներ:Տղամարդու հետ հաշիվ պակելով Տաձյոմարան վերդարդավ կնոջ մոտ ասելուծ թե իբր իր ուղեկիցը տկարացել է և հարկավոր է գնալ տեսնել, թե ինչ է պատահել:Կինը հավատալով ավազակին հանեց լայեզր գլխարկը և նրա ձեռքը բաց չթողնելով առաջացավ դեպի անտառի խորքերը:Բայց երբ նրանք հասան այն ծառի մոտ որտեղ կապված էր ամուսինը, նա ձեռքը տարավ դեպի թևի տակ և մի դաշույն սուր քաշեց:Եթե այդ ժամանակ նա զգաստ չլիներ, երևի հիմա մահացու վերք կստանար փորին: Նա կարողացավ խույս տալ առաջին հարվածից,բայց կինը շարունակում էր հարվածներ հասցնել:Ի վերջո նրան հաջողվում դանակը դեն նետել կնոջ ձեռքից, առանց սուրը օգտագործելու:Եվ ի վերջո Տաձյոմարան կարողանում է տիրանալ կնոջը:Չնայած նրան որ տիրացավ կնոջը,չսպանեց տղամարդուն:Բայց երբ նա ցանկացավ հեռանալ անտառից թողնելով պառկած ու արցունքոտ կնոջը,հանկարծ կինը խելագառի նման հարցակվում է Տաձյոմարայի վրա ը շնչահեղձ անելով ասում՝ որ կամ՛ կմեռնի նա, կամ՛ կմեռնի իր ամուսինը, քանի որ երկու տղամարդու առաջը խայտառակվելը մահից վատ է:Այդ ամենը լսելով նա ցանկացավ սպանել տղամարդուն:Չնայած նա չեր ուզում սպանել նրա,բայց սպանեց:Նա արձակեց տղամարդու կապերը և ասաց որ պետք է մենամարտեն սրերով:Պարանից ազատվելով նա սուր հանեց և իսկույն հարցակավեց Տաձյոմարայի վրա: Քսաներեքերորդ շարժմանը սուրը ծակեց իր կուրծքը և դա Տաձյոմարայի համար զարմանալի էր,քանի որ նա միակն էր որ քսան անգամ սուր էր քաշել իր վրա:Հենց որ նա ընկավ գետնին Տաձյոմարան արյունոտ սուրը ձեռքին շրջվեց դեպի կինը,բայց նա արդեն այտեղ չէր:Նա սկսեց փնտրել կնոջը բայց չէր գտնում,փորձում էր գտնել հետքը,բայց դա չէր օգնում, իսկ երբ փորձում էր լսել որևէ ձայն՝ լսվում էր միայն տղամարդու կոկորդից հոգևարքի խռխռոցը:Գուցե մենամարտի ժամանա՞կ է կինը փախչել,որպեսզի օգնություն կանչի:Նա սպանվածից վերցրեց նետը,աղեղը և սուրը և դուրս եկավ անտառից դեպի արահետ:Կնոջ ձին առաջվա նման խոտ էր պռճոկում:Ահա և ամբողջ Տաձյոմարայի խոստովանությունը:
Գոհար Մավյանի բլոգ 