Կրթահամալիրի տոնի/ Սեբաստացու օրերի իմ խորհրդանիշը ուսուցիչ-աշակերտ հարաբերություններն են, որոնք ըստ ինձ բացակայում են որոշ դպրոցներում:Կա ևս մեկ խորհրդանիշ ինձ համար դա հենցա Կրթահամալիրի տոնը է,որը ինքնին խորհրդանիշ է։ Միայն այդ օրերին ես կարդում, լսում ու հիշում կրթահամալիրի անցյալ պատմությունը։

Սա մի երկար բայց,բայց շատ սիրելի պատմություն է:Աշոտ Բլեյանը աշխատում էր Երևանի պետական համալսարանի ֆիզիկայի ֆակուլտետում:1985 թվականին համախոհների փնտրտուքը նրան բերեց Բանգլադեշ, թ. 183 նորաբաց դպրոցը, այն էլ` որպես տնօրեն: Աշոտ Մանուչարյանն ու Աշոտ Դաբաղյանը իմ օգնականներն էին, դպրոցի փոխտնօրենները:1989-ին Հայաստանի կառավարությանը կարողացանք համոզել ընդունել մեր կրթական նախագիծը:

Ստեղծվեց «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրը` որպեսփորձարարական-հետազոտական միավորում, որպես անհատի հնարավորությունների, կարողությունների ու տաղանդի դրսևորման արդյունավետ միջավայր:

Ամենասկզբում Մայր դպրոցն էր` այն ժամանակ Երևանի թիվ 183-ը: Խելահեղ գաղափարներն անպակաս էին, բայց ցաքուցրիվ, անկազմակերպ, բավականին հախուռն: Երեխաները շատ էին, իսկ շենքը մեկն էր: Հետո նրանց միացավ մանկապարտեզը` այսօրվա Դպրոց-պարտեզը, այնուհետև Հիմնական դպրոցը` նրանց Գիմնազիան, հետո` Նոր դպրոցը` Նախակրթարանը, Արհեստների դպրոցը, վերջում` Մեդիակենտրոնը` շախմատի և ինֆորմատիկայի դպրոցը: Այսպես կտոր-կտոր ամբողջացավ, դարձավ այն, ինչ այսօր ունենք որպես ամբողջական կրթահամալիր:

Ըստ ՝ Աշոտ Բլեյանի գաղափարակիր, ոգևորված և ստեղծագործող ուսուցիչները վարդապետներ են: Սրան էլ ավելացնելով ակնածանքը Մխիթար Սեբաստացու հանդեպ, կրթահամալիրը կոչվեց ՝ Մխիթար Սեբաստացի:

Սեբաստացիները տոնը նշվում է նոյեմբերի 4-ին: