Había una vez una niña ciega que se convirtió en una gran bailarina. Su nombre era Alicia. En su infancia, Alicia sí podía ver, y ya era una bailarina excepcional con una gran carrera por delante cuando enfermó. Su vista iba empeorando con el tiempo. Se vio obligada a pasar meses en cama sin moverse, pero necesitaba bailar, así que lo hacía de la única forma posible.
—Bailaba en mi cabeza. Sin poder ver, sin poder moverme, quieta en mi cama, me enseñé a mí misma a bailar Giselle. Un día, la prima ballerina del Ballet de Nueva York se lesionó y llamaron a Alicia para que la reemplazara. Ya había perdido buena parte de la vista, pero ¿cómo iba a decir que no? Además, el ballet que bailaría sería Giselle. Tan pronto empezó a bailar, el público se enamoró de ella. Bailaba con mucha gracia y confianza, a pesar de estar casi ciega. A sus compañeros de baile les fue enseñando a esperarla en el lugar preciso, en el momento indicado. Su estilo era tan único que le pidieron que bailara con su compañía de ballet en todo el mundo. Pero su sueño era llevar el ballet a Cuba, su país natal. Cuando volvió de sus viajes, comenzó a enseñar ballet clásico a bailarinas cubanas y fundó la Compañía de Ballet Alicia Alonso, la cual después se convirtió en el Ballet Nacional de Cuba.

Ժամանակին կար մի կույր աղջիկ, ով դարձավ հայտնի պարուհի: Նրա անունը Ալիսիա էր: Իր մանկության տարիներին, Ալիսիան կարողանում էր տեսնել, և նա արդեն բացառիկ պարուհի էր, որին մեծ կարիերա էր սպասվում, երբ հիվանդացավ: Նրա տեսողությունը ժամանակի հետ վատանում էր: Նա ստիպված էր ամիսներ անցկացնել անկողնում ՝ առանց տեղից շարժվելու, բայց նրան հարկավոր էր պարել, ուստի դա արեց հնարավոր միակ ճանապարհով:
«Պարում էի գլխիս մեջ»: Չկարողանալով տեսնել, չկարողանալով տեղաշարժվել , անկողնում գամված ՝ ես ինձ սովորեցրեցի պարել «Ժիզել»: Մի օր Նյու Յորքի բալետի պրիմա-պարուհին վնասվածք ստացավ, և նրան փոխարինելու համար կանչեցին Ալիսիային: Նա արդեն կորցրել էր տեսողությունը, բայց ինչպե՞ս կարող էր «ոչ» ասել: Բացի այդ, բալետը, որը նա պետք է պարեր՝ կլիներ «Ժիզելը»:Հենց նա սկսեց պարել, հանդիսատեսը սիրահարվեց նրան: Նա պարում էր մեծ շնորհով և վստահությամբ, չնայած գրեթե կույր էր: Նա իր պարուհի գործընկերներին սովորեցրեց սպասել իրեն ճիշտ տեղում, ճիշտ ժամանակին: Նրա ոճն այնքան յուրահատուկ էր, որ նրան հրավիրեցին  պարել իրենց բալետում՝ շրջելով ամբողջ աշխարհով: Բայց նրա երազանքն էր բալետը բերել Կուբա՝ իր հայրենի երկիր: Երբ նա վերադառնում էր իր ճանապարհորդություններից,  դասական բալետ էր դասավանդում կուբացի պարողներին․շուտով ստեղծեց «Ալիսիա Ալոնսո» բալետային ընկերությունը, որը հետագայում դարձավ Կուբայի ազգային բալետ: