Սանգրիա իսպանական միջին թնդության ալկոհոլային խմիչք է՝ գինու հիմքի վրա (հաճախ — կարմիր)՝ մրգերի, հատապտուղների, շաքարի, ինչպես նաև մեծ քանակությամբ բրենդիի և չոր լիկյորի հավելումով:
Սանգրիան հայտնվել է հարավային Իսպանիայում 19-րդ դարում, չնայած գինու և ջրի, այլ ըմպելիքների կամ մրգերի հետ խառնելու պրակտիկան հայտնի է եղել դեռ Հռոմեական կայսրության ժամանակաշրջանից: Մրգեր հավաքողները իրենց հետ տանում էին տիկեր՝ կարմիր գինով, որին ավելացված էր ջուր: Այդ նույն տիկերում նրանք քամում էին թարմ ցիտրուսային մրգերի հյութ: Այս խառնուրդը թեթևացնում էր աշխատանքը արևի տակ և թարմացնում՝ չհանգեցնելով ուժեղ արբեցման:
Ըստ մի լեգենդի ըմպելիքը ստեղծել են գյուղացիները 17-րդ դարի վերջին՝ Իսպանիայի գինեգործական արվարձաններից մեկում: Այնպես էր ստացվել, որ նրանք մի քանի տարի չէին կարողանում լավ բերք ստանալ երաշտի և սառը եղանակի պատճառով: Խոշոր հողատերերը բերքի բացակայության համար մեղադրում էին գյուղացիներին, և սկսում են լայնածավալ զինված պայքար, որի արդյունքում հարյուրավոր մարդիկ մահանում են՝ այդ թվում կանայք և երեխաներ: Արյունահեղությունը դադարեց միայն այն ժամանակ, երբ գյուղի բնակիչները նրանց հյուրասիրեցին հրաշալի ըմպելիք՝ պունշ պատրաստված կարմիր գինուց, մրգերից և շաքարից: Նրա համից հիացած ֆեոդալները հանդարտվեցին, գյուղացիները Լա Ռիոխայի արյունալի ողբերգության հիշատակին իրենց ստեղծած ըմպելիքը սկսեցին անվանել սանգրիա: Մեկ այլ լեգենդի համաձայն, այս ըմպելիքի հեղինակը հանդիսանում է իտալացի զինվոր Հելիո Գաբալը, ով երկար ժամանակ իր մեջ կրում էր ցիտրուսային գինի ստեղծելու երզանքը: Նա դրա վրա ծախսեց երկար տարիներ. սկզբում իր հայրենքում հետո Իսպանիայում, սակայն այդպես էլ չկարողացավ ստեղծել նարնջի գինի: Երեկոներից մեկի ժամանակ զայրացած Գաբալը, հասկանալով, որ ոչինչ չի ստացվել իր մոտ, վշտից մի քանի խոշոր կտոր նարինջ գցեց խաղողի գինու մեջ՝ հայտարարելով՝ չնայած անհաջողությանը պետք է խմի միայն ցիտուրսային գինի: Ապշած իսպանացիները կախարդված հետևում էին, թե ինչպես են իտալացիները խառնում արնագույն ըմպելիքը: Համտեսելով այն բացականչեցին «Es Sangre del Diablo!» (իս. «Սա սատանայի արյուն է»): Գաբալը ճանաչվեց հերետիկոս և սատանայի մեղսակից, կալանավորվեց, այնուհետև այրվեց խարույկի վրա: Նրա ստեղծած ըմպելիքի համար էլ հաստատվեց սանգրիա անունը: Միայն մի քանի տարի անց ինկվիզիցիան հանեց արգելքը և թույլատրեց պատրաստել սանգրիա: Այդ ժամանակվանից սկսած այն ամենահայտնի ալկոհոլային կոկտել է Իսպանիայում: Նախորդ դարի սկզբին Իտալիայում նորաձև էր դարձել փրփրուն գինու,մրգերի և անուշեղենի խառնուրդը, որից ստացվում էր փրփրուն սանգրիա, որը տարբերվում էր իր ավելի թարմ և նուրբ մրգածաղկային համով: Սակայն հարավային Եվրոպայի տարածքում սանգրիայի մասին երկար ժամանակ ոչինչ հայտնի չէր:
La sangría es una bebida alcohólica española de concentración media a base de vino (a menudo tinto) con la adición de frutas, bayas, azúcar, así como una gran cantidad de brandy y licor seco.
La sangría apareció en el sur de España en el siglo XIX, aunque la práctica de mezclar vino y agua con otras bebidas o frutas era conocida desde el Imperio Romano. Los recolectores de fruta llevaban tartas con vino tinto al que se agregaba agua. En esas mismas latas, exprimieron jugo de cítricos frescos. Esta mezcla aligera el trabajo bajo el sol y lo refresca sin causar borracheras severas.
Según una leyenda, los campesinos crearon el vino en una de las bodegas españolas a fines del siglo XVII. Resultó que durante varios años no pudieron obtener una buena cosecha debido a la sequía y el clima frío. Los grandes terratenientes atribuyeron la falta de cosecha a los aldeanos y lanzaron una lucha armada masiva que dejó a cientos de personas muertas, incluidas mujeres y niños. El derramamiento de sangre se detuvo solo cuando los aldeanos los invitaron a una bebida maravillosa hecha de vino tinto, fruta y azúcar. Los señores feudales la abrumaron, los campesinos comenzaron a llamar a su bebida en memoria de la sangrienta tragedia de La Rioja una sangría. Según otra leyenda, el autor de esta bebida es el soldado italiano Helio Gabal, que durante mucho tiempo había soñado con hacer vino cítrico. Pasó muchos años en eso. Al principio en su tierra natal en España, no pudo producir vino de naranja. Enfurecido en una de las noches, Gabal, al darse cuenta de que no se le había ocurrido nada, arrojó varias piezas grandes de naranjas al vino de uva, anunciando que solo bebería vino de cítricos a pesar del fracaso. Los asombrados españoles vieron cómo los italianos mezclaban su sangrienta bebida. Al probarlo gritó “¡Es Sangre del Diablo!” (Es decir, “Esta es la sangre de Satanás”). Gabal fue reconocido como un hereje y compañero de Satanás, arrestado y luego quemado en una hoguera. Para la bebida que creó, se afirmó el nombre sangría. Solo unos años más tarde, la Inquisición levantó la prohibición y permitió la fabricación de sangría. Ha sido la bebida alcohólica más popular en España desde entonces. En la primera parte del siglo pasado en Italia, el vino espumoso, la fruta y la confitería se pusieron de moda, lo que resultó en una sangría espumosa, que difería de su sabor afrutado más fresco y delicado. Pero durante mucho tiempo en el sur de Europa no se sabía nada sobre la sangría.
Գոհար Մավյանի բլոգ 
Թողնել մեկնաբանություն